Home » Currently Reading:

ตอนที่10: มีเงินที่ไหน ให้ไปที่นั่น

มีเงินที่ไหน ให้ไปที่นั่น

วันหนึ่งมีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นแล้วแจ้งว่าให้เราวิ่งไปรับงาน เป็นงาน pitch ซึ่งมันก็เป็นเรื่องเดิมๆที่เราเจอกันอยู่ทุกวัน แต่ในครั้งนี้ สิ่งที่แตกต่างก็คือลูกค้าอยู่ต่างจังหวัด

ระยองคือสถานที่ตั้งบริษัท ลูกค้าแจ้งว่าบริษัทอยู่ในนิคมอุตสาหกรรม “มาบตาพุด” ซึ่งต้องบอกตามตรงเลยว่า นิคมอุตสาหกรรมมาบตาพุด นั้นเป็นชื่อที่เพียงแค่เคยผ่านหูเท่านั้น ไม่รู้เลยว่าอยู่ที่ไหน ไกลมั้ย ที่แย่ไปกว่านั้นคือ ยังไม่รู้เลยว่า “นิคมอุตสาหกรรม” คืออะไร

แต่เราก็ไป

เพราะผมจำได้ที่พ่อเคยบอกเอาไว้ว่า “มีเงินที่ไหนให้ไปที่นั่น”

พ่อของผมแต่ก่อนเป็นคนขับ taxi ต้องวิ่งไปขับถึงภาคอีสาน ขับข้ามจังหวัด ต่อมาก็เริ่มขายรถมือสอง โดยการวิ่งไปหารถมือสองจากต่างจังหวัด บางครั้งไกลถึงเชียงใหม่ ขึ้นไปเชียงใหม่กับลูกน้องอีกคน จากนั้นก็ขับรถกลับลงมาขายที่กรุงเทพ ดังนั้นผมเลยค่อนข้างจะชัดเจนมากในสิ่งที่เค้าพูดว่า “มีเงินที่ไหนให้ไปที่นั่น”

ฟังดูแล้วเหมือน งก ..​จริงๆก็ งกนั่นแหละ มีเงินที่ไหนไปที่นั่น แต่อย่างไรก็ตาม ผมเคยคิดเอาไว้เสมอว่า เมื่อเราได้ทำงานในสิ่งที่เราชอบ เมื่อนั้นเราก็ไม่ต้องทำงานอีกเลย เพราะว่าเราจะรู้สึกสนุกกับมันตลอดเวลา ไม่เคยคิดว่า นี่คือการทำงาน เมื่อไร่จะเสร็จ ดังนั้นสำหรับงานนี้แม้ว่าจะอยู่ไกลแค่ไหนก็ไม่หวั่น มีเงินที่ไหน เราก็ไปที่นั่น มีงานให้ทำยังไงก็สนุก เราจึงตัดสินใจไม่ยากที่จะเดินทาง 2-3 ชม.ไปยังที่หมายเพื่อรับ brief

จริงๆอาจจะฟังดูไม่ยิ่งใหญ่มาก เพราะว่าขับรถแค่ 2-3 ชม.เท่านั้นเอง แต่ว่ามันเป็นงานแรก ลูกค้ารายแรกที่เราต้องออกต่างจังหวัด ซึ่งสุดท้ายแล้วมันก็สนุกดี ชิวมากๆ มีความสุข

งานนั้นเป็นงานของบริษัทหนึ่งในเครือปตท. ซึ่งสุดท้ายแล้วเราก็ไม่ได้งาน คิดว่าเจ้าอื่นน่าจะทำผลงานและราคาได้ดีกว่า แต่การเข้าไปในนิคมฯ ในครั้งนั้นทำให้เราได้รู้จักว่า นิคมอุตสาหกรรมคืออะไร และบริษัทที่อยู่ในนั้นต้องมีมาตรฐานมากเพียงใดเพื่อรักษาระดับความปลอดภัยของนิคมให้มีความปลอดภัยสูงสุด

ก่อนหน้านี้ในช่วงที่ยังรับงาน freelance อยู่ ผมเคยได้ไปเยี่ยมชมโรงงานน้ำมันเครื่อง Castrol และ BP ได้ไปปีนถังน้ำมันขนาดใหญ่มาก ซึ่งตรงนั้นก็ได้รู้ถึงมาตรการณ์การรักษาความปลอดภัย ความเคร่งครัดเรื่องระเบียบวินัยต่างๆมากมาย แต่โรงงาน Castrol และ BP นั้นเป็นโรงงนเดี่ยว ไม่ได้อยู่กันเป็นกลุ่มก้อนขนาดนี้ จึงมีความแตกต่างกันเล็กน้อย

ซึ่งก็เหมือนเปิดโลก ได้ความรู้ใหม่  คนที่ทำงานที่นั่นต้องเน้นเรื่องความปลอดภัยมากๆ ทุกครั้งที่เข้าโรงงานก็ต้องใส่หมวกนิรภัย ห้ามสูบบุหรี่ จะเข้าบริษัทเค้าทีก็ต้องมีการแลกบัตรอย่างจริงจัง หรือบางที่ที่เคร่งมากๆ ก็ต้องมีการแจ้งเลขทะเบียนรถที่จะมาก่อน เพื่อให้ทางหน่วยรักษาความปลอดภัยของบริษัทสามารถรู้ได้ว่า รถคันนี้มาธุระจริงๆ ไม่ได้มั่วมา

สังเกตได้อย่างหนึ่งคือ บริษัทเหล่านี้จะเน้นการให้ความสะดวกและสันทนาการกับพนักงานมากพอสมควร ยกตัวอย่างเช่น มีที่พักผ่อนเป็นส่วนกลางที่มีต้นไม้และสวนอย่างสวยงาม อยู่ภายในตึก พร้อมด้วยกาแฟสดบริการให้อย่างดี และที่สำคัญคือ ทุกอย่างฟรี

มีห้องออกกำลังกาย ฟิตเนส และมีห้องซ้อมพัตกอล์ฟจำลอง ทุกอย่างจะถูกสร้างขึ้นอย่างดีเพื่อเป็นการชดเชยให้กับคนที่มาจากต่างถิ่นอย่างกรุงเทพฯให้ได้รับความสะดวกสบาย แม้ว่า พนักงานส่วนใหญ่ของที่นี่จะเป็นคนท้องถิ่นก็ตาม

อาหาร คืออีกเรื่องหนึ่งที่ผมสนใจ เมื่อไปถึงเราพบว่า นิคมอุตสาหกรรมนี่คือสถานที่ใหญ่ๆที่รวมเอาโรงงานต่างๆเข้ามาไว้รวมกัน มองไปรอบๆก็จะเห็นแต่ตึกและโรงงาน ดังนั้น คนพวกนี้เค้าจะทานอาหารที่ไหนกัน

แน่นอนเค้ามีแคนทีนอย่างที่ผมเองก็คิดไว้ แต่ว่า มันก็น่าจะเบื่อเอาซะมากๆ เพราะว่ารอบๆโรงงานนั้นแทบจะไม่ได้เห็นร้านอาหารไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่เลยแม้แต่นิดเดียว

หลังจากที่ไปพบลูกค้าหลายรายหลังจากนั้น และเมื่อหนึ่งในนั้นได้เป็นลูกค้าเราแล้ว ครั้งหนึ่งที่เราได้ไปประชุมกับลูกค้าถึงระยองก็ทำให้ผมคลายสงสัย

ลูกค้ารับว่าจะพาเราไปเลี้ยงข้าวเที่ยงเพื่อเป็นการต้อนรับ

ลูกค้าพาเราขับรถออกจากโรงงาน ไกลออกไปแต่ดูยังอยู่ในส่วนของนิคมฯ และแม้ว่าโดยรวมแล้วไกลไม่ใช่เล่น สุดท้ายเราได้พบกับร้านอาหารร้านหนึ่ง

ร้านอาหารที่ก็ไม่ได้ดูแย่ หรือดูดีมาก กำลังดีสไตล์ร้านอาหารริมหาด วิวดีบอกไม่ถูกอาหารก็ใช้ได้ มองไปรอบๆก็เห็นแต่พนักงานบริษัทที่เดาได้ว่าน่าจะเป็นตำแหน่งผู้บริหารหรือคนที่ดูมีรายได้สูงหน่อย อีกกลุ่มก็อาจจะเป็นกลุ่มพนง.ธรรมดาที่เบื่อมากกับการกินแคนทีนในตึกของตัวเอง

ผมเองก็เคยสงสัยว่า ถ้าเราสามารถเข้าไปกินข้างในแคนทีนคนอื่นได้ก็น่าจะดี จะได้ไม่ต้องมาอัดกันที่ร้านนี้ทุกครั้งที่เราเบื่ออาหารในบริษัท

หลังจากที่ได้ไปพบลูกค้าบ่อยๆ ก็พบว่าละแวกนั้นก็มีอาหารให้ทานกันอยู่พอสมควร แต่เห็นร้านที่ลูกค้าแนะนำจะมีอยู่แค่สองร้าน แล้วทั้งสองร้านนั้น hot มากมายเหลือเกิน ไปถึงทีไร หากไม่ได้จองไว้ ก็แทบจะไม่มีที่นั่งเหลือ

ลูกค้ารายล่าสุดของเราจากมาบตาพุดคือบริษัท BLCP ซึ่งเป็นบริษัทผลิตพลังงานไฟฟ้าจากถ่านหินบิทูมินัส ซึ่งนำเข้าจากประเทศออสเตรเลีย

หลังจากประสบการณ์ที่ระยอง ปัจจุบันเราได้ทำงานให้กับโรงแรมที่สมุย และโรงงานผลิตถุงยางอนามัยที่ชลบุรี หรือบางครั้งก็ต้องไปลงโปรแกรมถึงหัวหิน ไกล เหนื่อย แต่สนุก

Search This Site:



rgb72 on Facebook

คำศัพท์ Internet วันละคำ

Air (คำที่เกี่ยวข้อง: Adobe, Flash, HTML, JavaScript)
– หนึ่งใน technology ที่พัฒนาโดย Adobe ซึ่งมีคุณสมบัติที่ช่วยให้นักพัฒนาสามารถสร้างโปรแกรมสำหรับคอมพิวเตอร์ได้ใช้เทคนิคเดียวกันกับการเขียน code สำหรับเว็บ ไม่ว่าจะเป็น HTML, JavaScript หรือ Flash โดยคำว่า AIR นั้นย่อมาจาก Adobe Integrated Runtime

72's Friends

Useful Links

rgb72


being72 คือหนังสือที่รวบรวมเรื่องราวความเป็น rgb72 บริษัทออกแบบเว็บไซต์ ตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน โดยจัดทำเนื่องในโอกาสครบรอบ 10ปี

+ บทความจากผู้เขียน
+ ตอนที่1: Pre-rgb72 / ทำงานกับ Martha Stewart
+ ตอนที่2: Pre-rgb72 / Arcadian
+ ตอนที่3: Pre-rgb72 / ewit
+ ตอนที่4: เริ่มต้นอย่างเงียบๆ
+ ตอนที่5: Generation 1 (ยุคที่1:บุกเบิก) / เริ่มต้นที่ศูนย์
+ ตอนที่6: โทร โทร โทร...
+ ตอนที่7: นามบัตร
+ ตอนที่8: หนังสือพิมพ์และโทรทัศน์
+ ตอนที่9: MATCHING STUDIO
+ ตอนที่10: มีเงินที่ไหน ให้ไปที่นั่น
+ ตอนที่11: พนักงานคนแรก
+ ตอนที่12: ภาพแทรก ออฟฟิสที่สองของ rgb72
+ ตอนที่13: เพื่อนจาก ewit
+ ตอนที่14: GettyImages ฟ้องจริง ถึงจริง
+ ตอนที่15: เว็บไซต์ที่ทำแบบมากที่สุด
+ ตอนที่16: ความฝันที่ 1 พบชื่อลูกค้าทุกๆ ห้านาทีที่ขับรถ
+ ตอนที่17: สมุย.. สร้างเสร็จได้ในวันเดียว
+ ตอนที่18: ขึ้นศาล.. มันไม่สนุก
+ ตอนที่19: นักธุรกิจต่างชาติ
+ ตอนที่20: ความฝันที่ 2 เที่ยวต่างประเทศ
+ ตอนที่21: Super AE
+ ตอนที่22: สินบน
+ ตอนที่23: ผู้หญิงที่ผมไม่รับ
+ ตอนที่24: งานที่คุณไม่ได้ดู
+ ตอนที่25: นักออกแบบ
+ ตอนที่26: คู่แข่งที่รัก
+ ตอนที่27: เซียนหลังกระดานหุ้น ตอนที่ 1/2
+ ตอนที่27: เซียนหลังกระดานหุ้น ตอนที่ 2/2
+ ตอนแทรก: หาาา?... อะไรนะ!!??
+ ตอนที่28: ยิ่งให้... ยิ่งได้
+ ตอนที่ 29: Wall of Frames
+ ตอนที่ 30: ผี 72
+ ตอนที่ 31: เพื่อนจากตะวันออกกลาง
+ ตอนที่ 32: Photography
+ ตอนที่ 33: Too Far from the Dream





Recent Comments

Powered by Disqus