Home » *CREATIVE & IDEA » Recent Articles:

Creative อยู่รอบตัวเรา: ฮอย ฮอย.. บ้านแมลงสาบ

เขียน: เก่ง / ตรวจทาน: จ๋า

มีใครรู้จัก ฮอย ฮอย บ้าง?

ถ้าคุณกำลังอยู่ในวัยนักศึกษาหรือเพิ่งทำงานกันใหม่ๆ ผมคิดว่าอาจจะเกิดไม่ทัน แต่หากมีอายุมากกว่านั้นซักนิด คิดว่าคงไม่พลาดโฆษณาสินค้าชนิดนี้ ที่มีชื่อเสียงมาก และมีโฆษณาให้เห็นเกลื่อนทีวีในยุคนั้น

“ฮอย ฮอย” คือสินค้าที่มีรูปร่างลักษณะเป็นบ้านที่ทำจากกระดาษแข็ง โดยมีพื้นข้างในบ้านที่เป็นกาวเหนียว มีคุณสมบัติเอาไว้ “จับแมลงสาบ”

สรุปง่ายๆ ได้ว่า “ฮอย ฮอย” คือ บ้านแมลงสาบ นั่นเอง

ฮอย ฮอย คิดโดยมันสมองของคนญี่ปุ่น และเกิดขึ้นด้วยความจำเป็น ที่ยุคหนึ่งรัฐบาลของญี่ปุ่นออกมารณรงค์เรื่องการเลิกใช้สเปรย์ฆ่าแมลงสาบ เพราะนอกจากจะมีสารที่เกิดจากการใช้กระป๋องสเปรย์ไปทำลายชั้นบรรยากาศของโลกแล้วนั้น กลิ่นของมันยังฟุ้งและอาจเป็นอันตรายกับเด็กและผู้อยู่อาศัยได้

ผู้ผลิตยาฆ่าแมลงอันดับหนึ่งในญี่ปุ่นขณะนั้นคือ “อาท” จึงประสบกับปัญหาครั้งใหญ่ เพราะสินค้าหลักของพวกเขานั้นโดนต่อต้านเสียแล้ว

ชายผู้หนึ่งจึงเกิดปิ๊งไอเดียขึ้นมาได้ว่า “งั้นเรามาทำกาวดักแมลงสาบกันดีกว่า”

กาวดักแมลงสาบ? ฟังดูดี ไร้สารพิษ ปลอดภัย แต่…จะทำอย่างไร?

เนื่องจากเป็นผู้ผลิตคนแรก ญี่ปุ่นจึงต้องทำการวิจัยค้นคว้าหาข้อมูลอย่างหนักเกี่ยวกับแมลงสาบ ด้วยการเลี้ยงแมลงสาบไว้ในห้องทดลองเป็นหมื่นๆ ตัว เพื่อค้นหาว่ากลิ่นไหนที่แมลงสาบชอบ ซึ่งผลที่ได้น่ะเหรอ? ก็เอามาทำกาวดักแมลงสาบยังไงล่ะ

แมลงสาบจะโง่เดินมาเหยียบกับดักได้ ก็ต้องมีแรงจูงใจ และแรงจูงใจที่ว่านั้น คนญี่ปุ่นสันนิษฐานว่าน่าจะต้องเป็นกลิ่นที่มันชื่นชอบ

เมื่อได้ผลทดลองเสร็จเรียบร้อยก็ถึงเวลาทำบ้านแมลงสาบจริง นักวิจัยได้นำกระดาษกาวที่มีกลิ่นที่แมลงสาบชื่นชอบมาวางดักไว้…และรอมันมาติดกับ

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน…แต่ก็ไม่มีแมลงสาบตัวไหนโง่มาติดกับเลย

เอ๋?? ทำไมล่ะ?? หรือว่าจริงๆ แล้วแมลงสาบไม่ได้โง่ แต่อาจฉลาดมากจนไม่มาติดกับดัก และนั่นอาจจะเป็นหนึ่งเหตุผลของความสามารถในการอยู่รอดของแมลงสาบตั้งแต่ยุคดึกดำบรรพ์

เมื่อนักวิจัยได้สังเกตดูถึงสาเหตุที่แมลงสาบไม่ติดกับดัก กลับพบว่าเมื่อแมลงสาบเดินเข้ามาใกล้ๆ กระดาษกาวแล้ว แมลงสาบกลับเดินถอยหนี ทำไมล่ะ?

เพราะแมลงสาบมีหนวดที่ทำหน้าที่ทดสอบและเรียนรู้ได้ว่า สิ่งที่อยู่ข้างหน้าเป็นอันตราย นั่นทำให้แมลงสาบฉลาดพอที่จะไม่เข้าใกล้

แต่ก็ยังมีบางตัวที่พลาด! และเผลอไปเหยียบ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้มันติดกับดักและรอความตายอยู่บนกระดาษกาว แต่ด้วยขาหลังอันทรงพลังของมัน ทำให้มันสามารถดึงตัวเองออกมาจากกระดาษกาวมรณะนั่นได้ และพาตัวเองรอดออกไปได้อย่างปลอดภัย

แล้วเราจะทำอย่างไรต่อไปดีล่ะ??

นักวิจัยจึงต้องทำการคิดเพิ่มเติมว่า ทำอย่างไรแมลงสาบจึงจะไม่สามารถรู้ตัวล่วงหน้าได้ และติดกับดักกระดาษกาวที่สร้างไว้

คำตอบสำหรับปัญหานี้ แม้จะใช้เวลาคิดนาน แต่การแก้ไขกลับไม่ได้ยากอย่างที่คิด

เพียงแค่พับกล่องสร้างเนินในช่วงขาเข้าเท่านั้นเอง!!

จากภาพจะเห็นว่า เมื่อแมลงสาบเผลอเดินเข้ามาที่กล่องแล้ว แมลงสาบจะพบเนินที่ทำให้หน้าของเค้าเชิดขึ้น เมื่อหน้าเชิด แมลงสาบก็ไม่สามารถที่จะเอาหนวดของตนเองมาวัดได้ว่า สิ่งที่รอมันอยู่ข้างหน้านั้นคืออะไร อันตรายหรือไม่

และเมื่อแมลงสาบเผลอเดินตกลงไปแล้ว ก็จะเป็นไปได้ว่า แมลงสาบอาจจะหัวทิ่มและตีลังกากลับหลัง ทำให้หลังลงไปแปะติดอยู่กับกาว และให้ขาหลังอันทรงพลังของมัน หมดประสิทธิภาพ

ฉลาดมั้ยครับ คนญี่ปุ่น

ความคิดดีดี ทำได้ง่ายๆ แต่มีประสิทธิภาพเหลือล้น ไม่จำเป็นต้องเป็นคนญี่ปุ่นหรอกนะครับ คนไทยอย่างเราๆก็ทำได้ ขอให้ศึกษามากๆ อ่านหนังสือเยอะๆ แล้วคิดให้ละเอียด เราก็มีโอกาสจะทำอย่างนี้ได้เช่นกันครับ

Creative อยู่รอบตัวเรา: Pirates of the Caribbean

เขียน: เก่ง / ตรวจทาน: จ๋า

Designer หลายๆ ท่านต้องเคยเจอปัญหาคิดงานไม่ออกกันมาบ้างไม่มากก็บ่อย เวลาที่ต่อมความคิดเราเริ่มตัน มุกเริ่มจะหมด วิธีแก้ขั้นพื้นฐานของหลายๆ คนคือ…การหยุดทำงาน ออกไปชมนกชมไม้ข้างนอก หรือท่องโลกอินเตอร์เนตหาอะไรใหม่ๆ ใส่เข้าไปในหัว เพื่อไปจุดประกายให้ตัวเองใหม่ วันนี้…ผมมีเคสตัวอย่างที่น่าสนใจมานำเสนอ

เคยดูภาพยนต์เรื่อง Pirates of the Caribbean มั้ยครับ?

Pirates of the Caribbean เป็นภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์จากค่าย Disney ซึ่งกำกับภาพยนตร์โดยผู้กำกับชื่อ Gore Verbinski และมีนักแสดงนำมากความสามารถอย่าง Johnny Depp, Orlando Bloom และ Keira Knightley น่าเสียดายที่นักแสดงในภาค 4 กลับเหลือจาก 3 ภาคแรกมาเพียงแค่คนเดียว นั่นคือ Johnny Depp ที่รับบทเป็น Jack Sparrow (แน่ล่ะว่า ถ้าไม่มีพี่แก ทำหนังให้ตายยังไง คนก็ดูแล้วไม่ต่อเนื่องไม่คิดว่าเป็นภาคสี่แน่ๆ)

สิ่งที่น่าสนใจสำหรับภาพยนตร์เรื่องนี้ นอกจากเนื้อหาที่น่าสนใจและสนุกสนานจนยากจะลุกออกจากที่นั่งแล้ว เบื้องหลังการทำภาพยนตร์กลับยิ่งสนุกและน่าสนใจมากกว่า

หากศึกษาเรื่องราวกว่าจะเป็น Pirates of the Caribbean แล้วจะพบว่า ภาพยนตร์เรื่องนี้มีเรื่องให้ศึกษา น่าติดตาม และเป็นแรงบันดาลใจให้เราได้เป็นอย่างดี ไม่ว่าจะเป็น 3D ที่แสนจะอลังการ การถ่ายทำบนเรือโจรสลัดที่แล่นอยู่กลางมหาสมุทร การแต่งหน้าแต่งตาตัวนักแสดงที่แสนจะพิลึกกึกกือ และหากจะลงลึกไปถึงการวาดภาพสเก็ตก่อนจะทำภาพยนตร์จริงนั่น ยิ่งทำให้รู้สึกน่าทึ่งเข้าไปอีก

และเรื่องที่ผมอยากจะพูดถึงเกี่ยวกับภาพยนตร์เรื่องนี้คือ “กว่าจะมาเป็นผิวของ เดวี่ โจนส์”

ก่อนอื่นคงต้องบอกก่อนว่า เดวี่ โจนส์ คือตัวละครเด่นตัวหนึ่ง(เด่นมากในภาคหลังๆ) คาแรคเตอร์เด่นของเค้าคือมีหัวเป็นปลาหมึกนั่นแหละครับ บางคนเห็นเค้าในหนังแล้วอาจจะรู้สึกคุ้นๆ หน้าตานักแสดง.. หากนึกไม่ออกขอบอกว่าคือ Bill Nighy คนที่เล่นเป็นนักรัองตลกๆ ในเรื่อง Love Actually นั่นเอง

ส่วนเรื่องผิวที่ของเดวี่ โจนส์ที่ผมบอกไป ก็หมายถึง ผิวหนังหรือ texture นั่นเองครับ

นอกจากความเก่งของช่างแต่งหน้าที่ต้องแต่งหน้าเค้าให้เนียนและสมจริแล้ว ยังมีทีม 3D อยู่ด้านหลังอีกกลุ่มหนึ่งที่จะเนรมิตให้เค้านั้นเป็น เดวี่ โจนส์ หรือปีศาจปลาหมึก

ทีม 3D ที่ว่านี้วันๆ ก็จะนั่งทำแต่หนวดปลาหมึก​ ซึ่งความยากของมันคือ

1. ต้องทำให้เหมือนหนวดปลาหมึก (แน่นอน!)

2. ต้องทำให้แต่ละหนวดเคลื่อนไหวได้โดยอัตโนมัติเป็นอิสระต่อกัน

3. ต้องสามารถบังคับหนวดให้ทำงานได้ เช่น หยิบกุญแจ เป็นต้น

การทำ movement ยังถือว่าไม่ใช่ปัญหาใหญ่ แต่ปัญหาหลักข้อหนึ่งที่ทีมงานพบ กลับเป็นผิวของเจ้าเดวี่ โจนส์ ที่ทางทีมไม่รู้ว่าจะหา texture หรือผิวนี้ได้จากไหน

แต่แล้ว inspiration ก็เกิดขึ้น .. เมื่อหนึ่งในทีมทำ 3D นั่งดื่มกาแฟในตอนเช้าจากแก้วโฟม

เค้าดื่มกาแฟจนหมดแล้ว แล้วพบว่า เมื่อมองลงไปที่ก้นแล้ว เค้าเห็นลายของโฟมที่มีคราบกาแฟติดอยู่ เห็นเป็นเม็ดๆ ดูน่าสนใจเค้าเลยลองเอาแก้วกาแฟนั่นไปสแกน แล้วเอาไป map กับหนวดของ เดวี่ โจนส์

Bingo!! นี่แหละ texture ของหนวดเดวี่ โจนส์ ที่หามานาน

แม้ว่ามันจะดูเป็นแค่เรื่องบังเอิญ แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่เลยนะครับ เพราะสิ่งที่เค้าทำมันอยู่ในสัญชาตญาณความเป็นนักออกแบบ นักคิด นั่่นคือความเป็นคนช่างสังเกต

ความช่างสังเกตนี่แหละคือคุณสมบัติพื้นฐานที่สำคัญที่สุดของคนเป็น Creative

ไม่จำเป็นต้องเป็นฝรั่งต่างชาติจึงจะทำแบบนี้ได้ แต่คนไทยเราเก่งๆ ก็มีมากมาย คุณโน๊ส อุดม แต้พานิช ก็เป็นคนหนึ่งที่ช่างสังเกตมากๆ ไม่เช่นนั้นคงไปหาเรื่องอะไรต่อมิอะไรมาพูดให้เราขำได้อย่างมากมาย ทำไมเราถึงขำ ทำไมเราถึงอยากฟัง ก็เพราะเรื่องที่เค้าพูดเป็นเรื่องจริง เรื่องใกล้ตัว แต่เป็นเรื่องที่เราไม่เคยทันสังเกต ไม่เคยสนใจ

คุณคริสโตเฟอร์ ไรท์ ฝรั่งพูดไทยก็เช่นกัน เค้าสังเกตเรื่องการใช้ภาษาของคนไทย และนั่นทำให้เค้าโดดเด่น ทำให้คนรู้จักและสนใจ

หรืออีกคนที่อยากจะพูดถึงคือ คุณแดเนียล พิธีกรรายการ “หลงกรุง” ช่อง ThaiPBS ทุกเย็นวันอาทิตย์(สามารถหาดูย้อนหลังได้ที่ YouTube แบบไม่ต้องแคร์เวลา) คุณแดเนียลคือชาวแคนาดาที่ติดใจเมืองไทย เค้าชอบสังเกตความเป็นไปของคนไทย และเมื่อเค้าสังเกต ทำให้เกิดสงสัยกับวัฒนธรรมและสิ่งต่างๆ ที่เค้าได้เห็น

ความ “สงสัย” นี่แหละ คือจุดที่สองต่อจาก “สังเกต” และคนเราเมื่อเกิดความสงสัยแล้ว ขั้นต่อมาที่ต้องทำคือ “ค้นหาคำตอบ”

อีกทีนะครับ สังเกต > สงสัย ตั้งคำถาม > ค้นหาคำตอบ

ทุกคนที่ผมกล่าวมาข้างต้นทำตามขั้นตอนนี้หมด ไม่มีขาดตกบกพร่อง หากคุณเป็นคนที่ชอบสังเกต และ ขี้สงสัย ตั้งคำถามไปเรื่อย แต่ไม่คิดจะหาคำตอบ ระวังจะเสียเวลาเปล่านะครับ

และทั้งหมดนี้คือเรื่อง Creative ที่เราหาเรียนรู้ได้จากสิ่งรอบตัว คนรอบตัว เป็นอีกหนึ่งแนวทางของการฝึกตัวเองให้มีความคิดสร้างสรรค์แบบไม่มีวันหมดอายุครับ

ขอให้ทุกคนสนุกกับการคิดนะครับ

Search This Site:



rgb72 on Facebook

คำศัพท์ Internet วันละคำ

Android (คำที่เกี่ยวข้อง: App)
- ระบบปฎิบัติการบนมือถือและอุปกรณ์พกพาประเภท Tablet ที่พัฒนาโดย Google ซึ่งเป็นระบบปฎิบัติการประเภท Open Source ซึ่งนอกจากจะเปิดให้นักพัฒนาสามารถแปลงระบบของตัวเองได้โดยอิสระแล้ว ยังเป็นระบบที่มีความเสถียร ใช้งานง่าย และที่สำคัญคือ ฟรี ทำให้เป็นบริษัทมือถือหลายค่ายอย่าง Samsung, LG, และ HTC หันมาเลือกใช้ Android แทน Windows Mobile

72's Friends

Useful Links

rgb72


being72 คือหนังสือที่รวบรวมเรื่องราวความเป็น rgb72 บริษัทออกแบบเว็บไซต์ ตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน โดยจัดทำเนื่องในโอกาสครบรอบ 10ปี

+ บทความจากผู้เขียน
+ ตอนที่1: Pre-rgb72 / ทำงานกับ Martha Stewart
+ ตอนที่2: Pre-rgb72 / Arcadian
+ ตอนที่3: Pre-rgb72 / ewit
+ ตอนที่4: เริ่มต้นอย่างเงียบๆ
+ ตอนที่5: Generation 1 (ยุคที่1:บุกเบิก) / เริ่มต้นที่ศูนย์
+ ตอนที่6: โทร โทร โทร...
+ ตอนที่7: นามบัตร
+ ตอนที่8: หนังสือพิมพ์และโทรทัศน์
+ ตอนที่9: MATCHING STUDIO
+ ตอนที่10: มีเงินที่ไหน ให้ไปที่นั่น
+ ตอนที่11: พนักงานคนแรก
+ ตอนที่12: ภาพแทรก ออฟฟิสที่สองของ rgb72
+ ตอนที่13: เพื่อนจาก ewit
+ ตอนที่14: GettyImages ฟ้องจริง ถึงจริง
+ ตอนที่15: เว็บไซต์ที่ทำแบบมากที่สุด
+ ตอนที่16: ความฝันที่ 1 พบชื่อลูกค้าทุกๆ ห้านาทีที่ขับรถ
+ ตอนที่17: สมุย.. สร้างเสร็จได้ในวันเดียว
+ ตอนที่18: ขึ้นศาล.. มันไม่สนุก
+ ตอนที่19: นักธุรกิจต่างชาติ
+ ตอนที่20: ความฝันที่ 2 เที่ยวต่างประเทศ
+ ตอนที่21: Super AE
+ ตอนที่22: สินบน
+ ตอนที่23: ผู้หญิงที่ผมไม่รับ
+ ตอนที่24: งานที่คุณไม่ได้ดู
+ ตอนที่25: นักออกแบบ
+ ตอนที่26: คู่แข่งที่รัก
+ ตอนที่27: เซียนหลังกระดานหุ้น ตอนที่ 1/2
+ ตอนที่27: เซียนหลังกระดานหุ้น ตอนที่ 2/2
+ ตอนแทรก: หาาา?... อะไรนะ!!??
+ ตอนที่28: ยิ่งให้... ยิ่งได้
+ ตอนที่ 29: Wall of Frames
+ ตอนที่ 30: ผี 72
+ ตอนที่ 31: เพื่อนจากตะวันออกกลาง





Recent Comments

Powered by Disqus